ملیت :  ایرانی   -  قرن : 4 منبع : اثرآفرینان (جلد اول-ششم)
(وف 357 ق)، حافظ و محدث. اصلش از نساء خراسان بود و در شرمقان اسفراین به دنیا آمد. در مرو نشو و نما یافت. در خراسان و دیگر بلاد علم آموخت. در طلب علم و حدیث مسافرت‏هاى طولانى نمود و در شهر صعده، از بلاد یمن، مدت زیادى اقامت گزید، سپس در حدود 350 ق به بغداد وارد شد. از محمد بن اسحاق بن خزیمه و عبداللَّه بن محمد بن شیرویه نیشابورى و ابوخلیفه جمحى و عمر بن ابى‏غیلان و ابن زیدان بجلى و عبداللَّه بن محمود مروزى و ابوالعباس سراج و محمد بن حسن بن قتیبه و محمد بن فضل سمرقندى و عمر بن محمد همدانى و ابراهیم بن یوسف هسنجانى و محمد بن عقیل بلخى و عبدان اهوازى و احمد بن جعفر عقیلى و ابونصر احمد بن محمد صعدى و از محمد بن یعقوب عسكرى و عبدالعزیز بن اسحاق و عبدالعزیز بن یحیى تیمى و احمد بن ابراهیم عجلى و همطبقه‏ى آنها حدیث شنید. ابوالحسن دارقطنى و ابوحفص بن شاهین و ابوالحسن رزقویه و عبدالرحمان بن محمد سراج نیشابورى و ابوعبدالرحمان سلمى و حاكم نیشابورى و ابوعلى بن دوما و ابوحسین محمد بن ابراهیم فارسى عزائمى، از مشایخ صدوق، و دیگران از وى روایت كرده‏اند. سپس به نیشابور رفت و پس از سه سال توقف در آنجا مجدداً به بغداد بازگشت و مدت مدیدى در این شهر بود. وى پس از سفر به مكه و انجام فریضه حج، در جحفه درگذشت و همان جا به خاك سپرده شد. او را صاحب تألیفاتى در علم حدیث ذكر كرده‏اند.